Özür dilerim; ama ben suçlu değilim aşk. İnan ki ben suçlu değilim! Bakma bana öyle öfke kusan gözlerle… Bu mahkûmiyeti ben, ben hak etmedim! O, elini kolunu sallarken sevda sokaklarında ben acı mekânlarında acı çekmek için sevmedim. O, ezip geçsin diye bu yüreği ona vermedim. Hani insan ektiğini biçerdi? Nedense ben sevda, sevda hasat edemedim… Sevgiyi aşkla sulasam da yine de yine de acı bitiverdi ellerimde… Tutamıyor şimdi bu eller bir başka yüreği uzun müddetçe. Ne dersin belki de benimki, çölde seli beklemekti…

Özür dilerim; ama ben suçlu değilim aşk. Ben, onu ondan bile çok sevdim. Onlayken zamanın durmasını bile isterdim; dilerdim ki hep mutlu an’ım kalsın mutsuzluklarımın kıyısında… Bir tek o vursun kıyılarıma, bir tek o kalsın yanı başımda. Ama o belli ki aynı yükleme bağlamamış tümceleri. Birbirinden bağımsız oluvermişiz gün geçtikçe aşk paragrafında. Ve o fazlalık gördüğü beni çıkarıverdi bir anda. Şimdi tek başıma kaldım bu viranda. Oysa ben, bu paragrafı böyle bitirmemiştim.

Özür dilerim; ama ben suçlu değilim aşk. Ne kusurdu bilemedim. Anlaşılan sevginin fazlası da zarardı, kararını tutturamadım. Başka yemekleri tatmasına mani olamadım. Gitmek isteyeni ne durdurabilirdi ki? Eğer o hedefi belirlediyse ve o hedefte sen yoksan tek yapabileceğin şey yoldan çekilmek… Ve gerekirse ayaklarına prangalar takıp yol vermek… Ben, buna mecbur bırakıldım. İnan ki ben bunu hiç istemedim. İki elim kanda da olsa izin vermezdim gidişe; ama o biraz kalmak istese…

Özür dilerim; ama ben suçlu değilim aşk. Bu küf kokulu yalnızlığı ben hak etmedim. Bu sükûneti ben seçmedim. Oysa, en güzel aşk şiirleri o varken dillenirdi şimdi sükuta yeminli diliminde. En kötü anlarım onun olmayacağını düşündüğüm anlarımdı. En anlamsız soluğum o olmadan verdiğimdi… O, hayatıma anlam katardı ya da ben onla anlam katmışım hayatıma. Anladım ki bir sevda kahramanına birden fazla anlam yüklemişim… Şimdi anlamsızlığıyla kaldı an’larımda… Yine de ilk kez yürüdüğüm bu yolda, büyük harflerle gidişini ilan etse de ve bir daha asla yürümeyeceğime dair antlar içirmişse de, atamıyorum onu bir kenara… Yine de ilk olduğu için kıyamıyorum bu kahramana. Kovamıyorum bu hikâyeden, bırakamıyorum onun gibi bir çırpıda. Zaten hiç yoktun diyemiyorum; Allah kahretsin ki diyemiyorum…

Özür dilerim; ama ben suçlu değilim aşk. Ah bir bilseydin, onlayken sanki bu dünyada bir o vardı birde ben. Yağmurun sadece bizi ıslattığını düşürdüm; sırılsıklam olurduk. Güneşinse sadece bizi sardığını… Yıldızlarsa ismimizi yazardı. Bütün dünyamın yörüngesinde o vardı. Şimdi gerçekten inanıyorum ki yağmur sadece beni ıslatıyormuş; ama Güneş kim bilir hangi köşede? İliklerime kadar üşüyorum sessizce. Yalnızlık sarıyor artık haince. Kim bilir şimdi sen hangi hikâyede can yakıyorsun yine. Can çıkar da huy çıkmazmış desene…

Özür dilerim; ama ben suçlu değilim aşk. Şimdi soruyorsundur; hadi çekinme, çekinme yargıla beni. Ben çok sordum kendime. Bu özürde niye? Madem suçlu değilsinde. Ben senden özür diliyorum aşk, senden. Gözlerle açılan kapından yüreğe doğru yürümeme izin veremeyen birine seni verdiğim için… Senden seni doya doya yaşama hakkımı elimden alan birine yani seni hak etmeyene sunuşumdan dolayı özür diliyorum. Senin ne olursa olsun benden gidişene mani olamayışıma özür diliyorum. Leyla’yla Mecnun’dan, Yusuf ile Züleyha’dan, Ferhat ile Şirin’den ve daha nicelerinden özür diliyorum. An’lardan özür diliyorum hak etmeyenle yaşandığı için. Anlamlardan özür diliyorum anlamsızlıklara örtü olduğu için. Her şeyden öte senden özür diliyorum aşk senden ve seni benim de terk edişimden. Şimdi sen söyle aşk: ‘‘Gözüm görüp gönlüm de sevdiyse, var mıydı benim bunda bir günahım?’’

……….