Tut ki bir hikaye anlattım..Bu hikaye benim ve senindi..Bir imkansızın peşinde koşan bir hikaye..Hikayede binlerce kahraman vardı ama tek gerçek olan ben ve sendik..

Sen hikayede imkansız aşkın baş kahramanıydın bense sadece elinde bir tutam sevgiyle yaşamaya çalışan bir genç..Sen güzeldin,alımlıydın..Bense herşeyinden vazgeçmiş bir laham faresi gibi çekilmiştim köşeme..

Duydukların,gördüklerin yoktu bi hikayede..Sadece hissettiklerimiz vardı…Görünce çırpınan bir kalp ve saçmalayan bedenin fısıltılarıydı aşk..

Ben sende mecnunun leylaya aşkını hissetmedim..Ama mecnuna örnek alacak bir aşk beslemiştim..Önemli olan destanlaşmak değildi önemli olan hissetmekti aslında..Her aşk gösterilir bir başka bedende..Veya her aşk kısacık iki kelime de “seni seviyorum” diyerek söylenebilir..Ama her aşk hissedilmez saç tellerinden ayak parmaklarına kadar..

Yukarıdaki şarkıda bir şey diyor..”Çareler Çaresiz sen yokken” diye..Hani bir amacı olur ya insanın..İşte amacı olmayan tek şeydir bu duygular..Yoksan yoksundur varsan var..Öyle bir seviyorum,bir sevmiyorum olmaz ki bu bedende..

Ya seversin adam gibi yada siktir olup gidersin..Ama bende öyle değil işte..Ben bir imkansızı sevdim 2 satırlık cümlelerde..Güldü herkes..Böyle bir aşk yaşanmaz diye..Bense sadece gülümsedim…O yaşamasa da ben yaşarım diyerek..

Neydi bana bu kadar acı çektiren? O olsa yanımda ne değişecekti ki..Veya ellerinden tutsam ve öpsem onu ne değişecekti..Sadece bi damla mutluluk olacaktı..İşte burada anlamıştım sevgi ve mutluluğun farkını..

Sevgi delicesine beklemekti..Mutluluk beklenene sahip olmaktı..

Sevgi susmaktı..Mutluluk suskunluğun patlamasaydı..

Sevgi karşılıksızdı..Mutluluk ondan beklenendi..

Yada şöyle diyim..Sevgi elinizdeki bir çakmaktı..Mutluluk ise yanacak bir orman..

Şimdi elimde çakmak var ama yakıcak bir ormanım dahi yok..Siz hiç orman yaktınız mı? Kıyabilirmisiniz bi ağaca…Bende öyleydim işte..Oysa uzaklarda hedeflediğim ve beni ateşiyle ısıtıcak bir orman vardı..Ama kıyamadım işte yakmaya..Beraber yanıcaktık oysa..Beraber ele ele izleyecektik sevginin neler yaptığını..

Oysa ben çakmak almaya giderken kaybolan bir çocuktum….İki dalı birbirine sürterek yakmaya çalışan bir hayalim vardı..

Şimdi elimde boş yere yanan bir çakmak ve karşımda bekleyen bir orman var..Hatta binlerce ama bu çakmak ve bu ateş sadece bir ormanı yakabilir..

Ama işte ağaç kesenin başını keserlermiş ya sevdiğim..Ben sana kıyamadığımdan yakmıyorum..Ve biliyorum ki bu dünyada sevenler hep masallarda kavuşurmuş..

Sen dizime yattın, ben bir hikaye anlattım ve sen büyüdün…