Sabır… Niye benim sabırla aram açık ? Niye hiç bir şey için biraz sabırlı olamıyorum?… Yada beni sabırdan uzaklaştıran şu aşk duygusu neden ağır basıyor?…

Korkumu ? evet… evet.. korku… Bu olsa gerek… Kaybetme korkusu… zaman istendi…

En güvenmediğim şey benden istendi… Bugüne kadar bir çok şeyi zamana bıraktım… Bir çok şeyi… Ve hepsini kaybettim… Anlamıştım işte zaman’a hiç bir şeyi bırakmamak gerekiyormuş diye… Zaman çünkü çok hızlı geçip gidiyor, su gibi…. Ve o su sana ait herşeyi alıyor… Bazen ailenden birini… Bazen çok sevdiğin bir arkadaşını… Bazen’de herşeyim! dediğini…

Bana bir çok şeyi kaybettiren zaman’a nasıl inanabilirim ?… Zaman’a bırakınca ya giderse?…. Yani herşeyi birlikte yaşamak varken neden zaman?…

Zamandan çektiğim kadar başka hiç bir şeyden çekmedim sanırsam… ve bu yüzden hiç bir şeyi zaman’a bırakmak istemiyordum… Buda korku salıyordu belki karşımdakine… Onun ürkekliği benide endişelendiriyordu, ne zaman sakinleştirmeye çalışsam elime yüzüme bulaştırıyordum işte… Beceremiyordum beklemeyi. Sabredemiyordum hemen o an benim olsun istiyordum… Çünkü zaman’a bırakmamak gerekir diyordum… Korku kaplıyordu beni… Zaman’a bıraktığımda ya giderse?… Zaten uzağındayım birde zaman’a bıraksam? Yokluğumu hissetse?…

İşte günlük zaman’a bırakmadım hiç bir şeyi…

Aslında en çokta nefret ettiğim bir şey vardı karşımda yine… Tabi bu hayat her zaman iyi olucak değil ki.. Gerçi çok kısada olsa bu hayatta mutluluk yaşadım… Ama işte yine hiç yaşamak istemediğim duyguyu tattırdı bana, var, ve yok arasında kalmayı yaşattı bana…

Benim için her zaman tek bir şey vardı… Yani bir şey ya vardır yada yoktur… İkisi arasında kalmayı beceremiyorum işte ne yapayım… Bir şey ya o an olmalıdır… Yada hiç olmamalıdır… Yani varsan varsındır… Yoksanda yoksundur… Varsan varlığını yaşatırsın… Yoksanda durma yokluğunu yaşat bana…. Ama ikisi arasında kalmak… Cehennemde yanmak demektir… Evet yanarım senin ölürüm senin için… İllah ölmek mi gerekiyor peki?

Burda mutluluk yaşamak varken neden kötü bir şeylere yöneltiliyoruz?

Sabır tüm sıkıntıların anahtarıdır… Doğrudur fakat; düş kırıklıklarım sonucu ruhum yorgundur… ve bu yorgunluk beni daha beter bir hale soktu… Bu dereyi kurutmak kolaymı be günlük? Gücü olan gelsin kurutsun bakalım…

Ben önüme çıkan şeyi önce bi incelerim… Yapabilirmiyim diye sorarım… Cevap olumlu ise 1 dakika bile düşünmem… Ha sonucunda üzülürmüyüm mutlu mu olurum bilemem… Ama o cesaret vardır bende… Yaparım.. Bugüne kadar üzülmedim belki.. Çünkü cesaretim vardı… Ve ben karşımdaki insandan cesaret istedim… Galiba yaptıklarımdan dolayı cesareti de kalmadı… Evet benim yaptıklarımdan dolayı cesareti bile kalmadı… Ama benim inandığım 1 düşünce vardı… Seviyorsa diye… Yani seviyorsa her türlü korkmadan gelir diyordum… Fakat sevgide kalmamış sanırsam….

Ben hata yaptım… Kaybettim yine… Yaptığım hatalar sonucu korkuttum… Ürküttüm sanırsam… ve yine ürkekliği üzerinden her atmaya çalıştığımda elime yüzüme bulaştırdım… Çünkü sabırla aram açıktı… Zaman’a bırakmak istemiyordum hiç bir şeyi… Çünkü zaman herşeyimi aldı benden bugüne kadar… Evet korktum yine zaman ya alırsa bu seferde benden diye…

Belki bu sefer zaman’a güvenmeyerek kaybettim… Ama ne yapabilirim ki ?…. İşte ben buyum günlük… Bir şey ya vardır yada yoktur benim için…. Benimle olmak cesaret ister anlayacağın…  Ve o cesareti aşk’ verir… Cesaret yoksa aşk’ta yoktur sanırsam… Aşk yoksa, sevgi yoksa… O Zaman birşeylerin mücadelesini vermekte….

Birinin bana güvendiğini bilsem hiç bir şey yapmam… Öylece devam ederim hayatıma…

Fakat güven kazanmak… İşte yine zaman ve sabır çıkıyor karşıma… Ve ben bu zaman ve sabırla mücadeleye girince herşeyi yine yüzüme gözüme bulaştırıyorum… Zaman istenince.. duramıyorum işte… Korkuyorum ya bu seferde zaman benden çalar ise?… Ve azıyor deli gönlüm… Azgın bir insan ne kadar aklı başında olabilir ki ?

Benden eğer bir ses bir soluk bekleniyorsa… Tek söyleyebileceğim şey;  Seni Çok Seviyorum!

Dipnot: Bi an böle içimden gelenleri yazmak istedim, içimdekileri belki yazıya iyice dökemedim bile…….