Çok uzun bir aradan sonra “merhaba”;

Canım yazmak istedi Joseph’i terk etmişken artık yazmayacağımı düşünürken istedi işte. Aklıma geldi burası. Giriş yapmaya çalışıyorum işte anlayın siz. Öyle Beyaz ile de didişmiyorum. Tarzımda değişiklikler olacağını aylar öncesinde demiştim. Takip edenler varsa onlar bilir.

Aklımda öyle afili bir konu yok ki alayım onu evireyim çevireyim size blog diye sunayım. Twitter’da öyle saatlerce 140 karakter sınırlamasıyla yazmayı düşünüyordum ama sonra dedim bencil olma milletin anasayfasını doldurma, kapa çeneni git usulca bir yere. Nescafe içiyorum, kendimde olmayan kendimi kendime getiriyor. Böyle sağa sola bakınıyorum. Az önce bir blog okudum sonra kendimde eleştirme hakkını buldum. Aslında düşünürsek blog Beyaz’ın kız versiyonu ve çok daha genişi. İşin ilginç yanı kız ilk kitabını bastı. İlk blog kitabı olarak tarihimize oturdu. Bir edebiyat sever olarak hayal kırıklığına uğradım. Sansürü sevmediğimi bilirsiniz ama edebiyat adına bir şeyler yapılıyorsa sansürüzü de süslemek gerekir. Kuru kuru cümlelerle sunduğu sansürsüz her cümle o kadar itti ki beni kendinden kitabı almaktan vazgeçmişim. Kitabı o an alıyordum dedim nete gidip önce bir yazılarını okuyayım. İyi de düşünmüşüm yoksa vereceğim paraya gerçekten yazık.

Msn açıkken yazı yazmaya çalışırsam böyle olur işte. Msnden dürttüler ne yazdığımı ne yazacağımı unuttum. Konuya hakim olamadım ben de koyverdim gitti. Şu an biri beni durdursun saçmalama çizgisini çoktan aştım diyorum. Ama gelin görün ki duramıyorum. Amaçsızca saçmalıyorum böyle. Tercih dönemi öncesi buhranlığına verin siz. Büyüyünce geçecek diyin. Diyin bir şeyler de avutun beni. Çocuk gibi kanmaya dünden hazır gibiyim.

İlkerle konuşuyoruz. Havadan sudan girdik konu geldi sınava. Bazen düşünüyorum benim de normal insanlar gibi normal arkadaşlarım olacak mı diye. Öyle bir hal alıyor ki bu düşüncem sonra karar veriyorum. Veriyorum kararı vermesine de dile getirmek hiç kolay olmuyor. Korkarım olmayacak. Zaten normal olurlarsa onlara katlanamıyorum nasıl olsun diyorum. Şu sıralar bunalım takılıyorum evden pek çıkmıyorum o yüzden arkadaşlarımı özledim. O yüzden hasret gideren cümleler kuruyorum. Bunalımım geçer olmadı hasretim diner diye umuyorum. Biliyorum ikisi de olmayacak en azından zaman geçiyor be okuyucu. Tik tak seslerini işitmiyor insan kaptırınca kendisini. Sonra bir bakmışsın saat gece yarısını vurmuş.

Kahvem bitti yazasım da gitti işte. Belki de bitmedi ama neye gireceğimi, neye bağlayacağımı unutuyorum. Bırakıyorum parmaklarımı klavyenin üzerine çıkıyor bir şeyler ortaya. Cümle oldu işte noktayı koy diyorum. Noktalıyorum bir yazıyı da burada. Belki de eleştirdiğim pucca kadar bile olamadım bu boktan giriş ile. Yazıklar olsun bana da o yayınevine de Hürriyet gazetesine de. Olsun işte.

Gece hüznü bir başkadır okuyucu.

Hüzünlü kalın.

Hüznü yaşayın buram buram her gözlerinizi kırptığınızda.

Tuğba.