“Rüzgârlar gidin o’na sevdiğimi söyleyin,
Bulutlar o’na nefes gibi muhtaç olduğumu
Ve yağmurlar; o’na sırılsıklam aşık oluşuma, şahit olduğunuzu.
Sonra susun ve o’nu dinleyin
Ben’siz mutluysa eğer;sessizce geri dönün
Ve fırtınada bi sigara yakıp; ‘yok oluşumu’ görün…”

Yudum yudum ölmemi, bir köşede sessizce izleyin,
Ama n’olur o’na söylemeyin, o bilmesin olanları.
Hayattayken fazla üzdüm o’nu,
Bari, bari giderken ses çıkartmıyım, o görmesin bu sonu..

Belki bir köşede yığılır kalırım,
Görüyorum, etrafımda insanlar var.
Belki de oturup, son mektubumu tamamlarım,
Benden geriye kalan, sadece kırmızı damlalar…

N’olur gitmeyin o’na; beni bana bırakın yalnızlığımla!
Rüzgârlar katilim olun, yağmurlar sebebim.
Ve bembeyaz bulutlar, siz de tertemiz kefenim.
Sonra beni burada bırakıp, sessizce çekip gidin…

Yeter artık yağmur, sen de dök içini buraya,
Bugün güneşli olmasın, dursun artık dünya!
Ve Ankara! Senden de nefret ediyorum artık.
Nedeni sadece biraz şanssızlık..

Bulutlar, karartın artık havayı,
Yada boşverin, ben karartırım hayatımı
Ve rüzgarlar, sizde ağır ağır dökün yaprakları,
İçimde kopan fırtınalara yetmedi Adamoğlu’nun lisanı…

Son kadehim de bitti artık, 21lik koca hayatı devirdik,
Bi kaç kadeh senden sonra, kafa gidik/dil şişik!
Ve herşeyi ima eden, kalbi hariç herşeyi imarsız bi kişilik!
Şimdilerde kalbi hacze vermiş, yorgun/korkak/kimliksiz bi sahtelik…

Bunu yazdığım tarih 2004 senesi falan olsa gerek. Yukarıda 21lik koca hayat dediğim yere bakmayın, her daim güncel tutuyorum :D
Ben buranın yazarı değilim arkadaş :)